Monthly Archives: januari 2015

De weg naar het geluk

By | Nieuws | No Comments

“Hoe belangrijk zijn dameskleding en mode voor het geluk van deze wereld,” vroeg de gespreksleider van de nieuwe televisieshow Glans en Schone Schijn.

     “Heel belangrijk,” zei een dame van middelbare leeftijd. Ze was een gerespecteerde ontwerpster en zat in een elegant mantelpakje met bell-bottoms rustig achterover geleund in haar fauteuil. “Echte goede dameskleding,” zei ze terwijl ze met haar perfecte rode nagels over haar neus streek, “is de weg naar het geluk. Mijn kleren zijn zo geperfectioneerd en zo comfortabel dat ze met elke plooi van het lichaam meeglijden. In mijn kleren voelt een vrouw nauwelijks dat ze kleren draagt. De paradijselijke vrijheid van Adam en Eva ligt in mijn werk besloten.”

“Daar ben ik het niet mee eens,” viel een ietwat gezette dame met grote rode krullen en een veel te wijde rok haar in de rede. “Ik zie dameskleding heel anders.”
“Is dat zo?” vroeg de vrouw met de scharlaken rode nagels geïrriteerd. “En hoe zou u dat weten? U bent geen ontwerpster, maar u staat volgens mij gewoon in de bakkerij van uw man?”

“Pardon?” De gezette vrouw fronste haar wenkbrauwen. “Mijn man en ik zijn eigenaars van “Broodnodig.” Wij verdienen vermoedelijk meer geld dan u. Ik denk dan ook dat u behoorlijk onderschat wat er belangrijk is voor mannen. Het hart van een man wordt niet zozeer geraakt door de mode, de dameskleding en wat een vrouw wel of niet draagt. Een vrouw wordt gewaardeerd voor wat ze is.”

De derde vrouw, een frisse vrouw van in de dertig met lang golvend blond haar en werkzaam als psychologe bij huwelijksburo “De ware Jakob” , schraapte haar keel. “Ik weet het niet,” zei ze. “Coco Chanel zei eens dat mode niet iets is wat je alleen in dameskleding vindt. Ik denk dat de echte mode om ons heen zweeft. Het zit in de lucht, het leeft in de poriën van ons bestaan en heeft te maken met ideeën en de manier waarop we leven.”

“In de lucht?” spotte de dame in het mantelpakje. “Er zit van alles in de lucht, maar dameskleding hoort daar zeker niet bij.”

De gespreksleider krabde achter zijn oren. “Dames, dames…laten we het netjes houden.” Hij draaide zich met een kuchje naar de blonde vrouw en zei, “Heel filosofisch juffrouw.”

Het was even stil in de zaal en net toen de gespreksleider weer een vraag wilde stellen schreeuwde er iemand met luide stem door de zaal. Een atletisch gebouwde man met een rood strikje en ge-gelled haar was opgestaan en keek naar het forum.

“Dameskleding is een heel gevoelig onderwerp. Ik lig erdoor in een scheiding.” De man was duidelijk geëmotioneerd en zijn stem sloeg over. “Mijn vrouw was altijd maar aan het klagen dat ze nooit genoeg kleren had om te dragen terwijl ze aan de andere kant maar bleef zeggen dat er nooit genoeg ruimte was in de kast. Ze wilde dus steeds weer nieuwe kasten hebben. Ik werd er gek van. Dameskleding en geluk liggen bij mij heel gevoelig.”

De psychologe van de Ware Jakob keek hem meewarig aan en wilde wat zeggen, maar de gespreksleider onderbrak haar.

“Helaas mensen,” zei hij, “onze tijd zit er op. Mocht u willen reageren of napraten stuurt u dan een mail of een gratis SMS.”

***

“Ons buro kan echt wat voor u betekenen,” zei de dame met het golvende blonde haar van de Ware Jakob tegen de man die zo’n geëmotioneerd betoog had gegeven over zijn stukgelopen huwelijk. Ze stonden na afloop van de televisie-opname nog in de studio en dronken een kopje koffie.

“Komt u gerust eens langs. Misschien kan ik een mooie profielschets maken en bent u zo weer getrouwd.”

De man keek haar aan met grote ogen. Hij had al gezien dat de goed geklede en bekoorlijke dame geen trouwring droeg . Hij slikte even en sprak toen zacht: “Misschien is goede dameskleding toch wel de weg naar het geluk.” Hij aarzelde en zei toen: “Wilt u misschien met mij dineren?”

De vrouw bloosde even en keek toen met een speelse glimlach in zijn ogen. “Dat lijkt mij een leuk idee. Ik ben Constance.” Ze reikte hem haar bevallige hand.

“Jaap. Jaap Appelscha.”

Toen ze even later het wokrestaurant de Sierlijke Antiloop binnengingen klonk de melancholieke sound van de seventies door de luidsprekers van het restaurant.

De man neuriede direct mee. “Ken je ‘em?” Vroeg hij aan de blonde dame.

Ze knikte. “Love is in the Air. Dat was altijd al mijn favoriet.”